باز دارد فرشته مي‌بارد روي گلهاي چادرت نم نم
بر دلت وحي مي‌شود بانو! سوره‌ي باغ و آيه‌ي شبنم

سيب تا هر دو نيمه‌اش را ديد، دختري در ميان شب خنديد
چشمکي زد به حيرت حوا، بوسه‌اي زد به گونه‌ي آدم

تا «صفا»ي قنوت تو هاجر، مي‌برد دامن دعايش را
دور سجاده‌ي تو مي‌چرخند، اين طرف ساره، آن طرف مريم

عاشق عطر دامنت مکه، کوچه‌هاي مدينه مديونت
و هنوز از زلاليت انگار قصه مي‌جوشد از دل زمزم

شانه‌هايت چه خسته و معصوم، زير باران اشک مي‌لرزند
با تو مي‌گريد ابر و مي‌لرزد شانه‌ي کوه و قلب دريا هم

بي‌نشاني؛ اشاره‌اي هستي به فراسوي بي نشاني‌ها
شب قدري، شبيه يک رازي؛ کهکشاني، قشنگي و مبهم

من که از درک نيمه‌شب‌هايت، بي‌ستاره به خانه برگشتم
پس کجاي مدينه بنشينم؟ در چه صحني کبوترت باشم؟

از دل بي‌پناهيِ اشکم، مي‌رسي با بهاري از لبخند
بر سرم دست مي‌کشي آرام، ... کودکي خواب مي‌رود کم کم

ديوانه‌ي عطر ياس خوشبوي توام
در حاشيه‌ي مدينه آهوي توام
کشتي شکسته‌اي که پهلو زده در
اندوه کناره‌هاي پهلوي توام

بانوي ترانه‌هاي باراني من
آرامش لحظه‌هاي طوفاني من
در کوچه نشسته‌ام که دستي بکشي
روي سر کودک خياباني من

و يک غزل تقديم به همه خانمهاي باوقار:

مثل شب‌‌ ـ برکــــه‌‌هاي مهتابي
با ستاره ستاره مرغابي

که شنا مي‌کنند در چشمت
روي آن سطح روشن آبي

در شبستانِ چادرت انگار
طرحي از انحناي محرابي

مي‌زني پا به پاي کاشي‌ها
چرخ در کوچه‌هاي بي‌تابي

ديده‌ام در حريم چشمانت
گوهر شب چراغ نايابي

نه از آن شيشه‌هاي رنگارنگ
روي اين دکه‌هاي قلابي

که به گِردش هميشه مي‌چرخند
صورتک‌هاي مانده در خوابي

با دو تا چشم گود افتاده
در ته گونه‌هاي سرخابي

از سرابي، برهنه مي‌نوشند
سال‌ها کوزه کوزه بي آبي

دسته گل‌هاي زرد و تاريکند
مثل نيلوفران مردابي

سهمشان از بهار، همسفريست
با کفي در مسير سيلابي

دست در دست موج مي‌چرخند
دور خود در گلوي گردابي

آه، اما تو ساده و آرام
مي‌روي نرم و بي‌صدا تا،  بي -

خود نمايي، خودِ خودت باشي
يک شبِ ژرف و پاک و مهتابي

طنز ترين قسمتش هم اين است که در حضور اساتيد طناز و با نمک اصفهاني به عنوان شعر اول  انتخاب شده . (واقعا امان از اين ناداوريها.)

و در آخر اين شعر را به عنوان يادآوري تقديم مي کنم به همه ي آقايان و  آقازاده هایي که يادشان رفته  چند وقت پيش کجا نشسته بودند:

يادش به خير اون روزايي که خر بود
سواره با پياده همسفر بود

با خر خيابونا شلوغ نبودن
پر از صداي گاز و بوق نبودن

هي بي خودي نمي‌شديم جريمه
باج سيبيل نمي‌داديم به بيمه

ديگه نمي‌خواست دلمون بلرزه
براي خر چراغ هميشه سبزه

قيمت سوخت ثانيه‌اي نمي‌شد
علف ديگه سهميه‌اي نمي‌شد

نمي‌داديم پولاي چند برابر
برا حمايت از صنايع خر

به لطف مسولاي خوب و باهوش!!
نه خر مي‌خواس وارد کنيم نه خرگوش

واااي‌ ! که رنگ سفيدش چه شيک بود
تيپ يکش دنده اتوماتيک بود

شاسي بلند داشت برا مايه داري
چند مدلْ يابوهاي سواري

آموزش و تصديق دو نمي‌خواست
شيش ماه يه بار پلاک نو نمي‌خواست

مي‌رفت با چارتا نعل سفت و ساده
نه چرخايي که عمرشون به باده

کوچه خيابونامونم  تميز بود
به پاهاشون اگر که پنبه ريز بود

درسته که تند نمي‌رفت با تِيْک آف
اما مي‌شد‌ نگاه کنيم به اطراف

مي‌شد بفهميم که رو ابرا نيستيم
تو روي مردم نبايد بايستيم

کولر نداشت که شيشه رو ببنديم
به درد گرما خورده‌ها بخنديم

رو پالونش اونم با بار گندم
لم نمي‌شد داد - بي خيال مردم -

   *   *   *

کاشکي مي‌شد بازم رو خر بشينن
شايد که زير پاشونم ببينن

مسافر

          یک ساله شد

این هم شعری به بهانه ی یک سال با شما بودن

با شما راحت است چقدر در اين
شهر بي پرده‌ي مجازيتان
یک «مسافر» که ماندگارش کرد
گرميِ ميهمان نوازيتان

یک «مسافر» که آمد و کم کم
اهل اين شهر پاک و خلوت شد
صاحب خانه‌اي کنار شما
آخر کوچه‌ي صداقت شد

چه سحرها که جستجو کردم
اسمتان را ميان پنجره‌ تا
بزنم شاعرانه پيوندي
قلب خود را به قلبتان گره تا...

شعرهايم پر از نگاه شماست
بس که بي ادعا نظر داديد
و ميان شما شدم تکثير
تا به من با گلي خبر داديد

با پيامِ بروزتان روزم
در شب غصه‌هايتان بي‌تاب
هديه‌ام قدر يک غزل نور است
مثل يک کرم کوچک شبتاب

پشت اين موج‌واره‌ها شهري است
قايقي بي قرار مي‌سازيم
و برای قدم قدم تا صبح
واژه‌ واژه قطار مي‌سازيم

صفر و یک ها چنین رقم خوردند
که در این صفحه ی مجازيمان
برسند آخرش به هم يک روز
جاده خطهاي نا موازيمان

اينجا کمي تا قسمتي اوضاع ما ابري است
مثل هميشه حال ما ابري، هوا ابري است

اينجا کمي تا قسمتِ / ما روي اين تقويم
هر روز يا ابري است يا ابري است يا ابري است

در اين غبار بي محلي شهر دلتنگ است
طبق دماسنجي که تب دارد دما ابري است

اين جبهه‌ي ناپايدار پرفشار سرد
راه نفس را بسته، درهاي دعا ابري است

نصف النهار ابروانت آفتابي باد!
با اينکه مي‌دانم دلت يک استوا ابري است

با آسمانِ آبي بازي که در آنها است
دل نازکم! چشمان تو ديگر چرا ابري است؟

فردا چه روشن مي‌شود با بودنت، «والشمس»
بي تو ولي، «والعصر» عصر جمعه‌ها ابري است

بي تو تمام راه‌ها از نقطه‌ي آغاز
- چون سرنوشت اين غزل - تا انتها ابري است

تقدیم به همسرم

آغاز قصه: بود يکي، آن يکي نبود
من زرد، زير سايه‌ي اين گنبد کبود

تنها نشسته بودم و تنها براي تو
قلبم غروبها چه غريبانه مي‌سرود

سوزاندم عاشقانه پرت را نيامدي
خاکستري مقابل من بود و ... دود و دود

تا اينکه از کرانه‌ي خوابي قشنگ و سبز
دير آمدي چقدر!  ولي ناگهان چه زود -

تعبير شد در آينه‌ات عکس آه من
خالت ثواب خلوت بوداي خسته بود

چشمت درست در وسط روز روشنش
دار و ندار اين پسر ساده را ربود

گفتم «رواق منظر چشمم ...» که مهربان
بر بام نيمه کاره‌ي من آمدي فرود

پرهاي نرم عشق دو مرغابي سفيد
مي‌ريخت روي آبي آرام زنده رود

من در تجلي تو، که «صدرا» ي ما رسيد (۱)
حاشيه‌اي نوشت بر اين وحدت وجود

پايان قصه: باز نبوديم ما دو تا
تنها يکي درون دو عاشق نشسته بود

----------------------------------------

(۱)   اسم پسرم

دريا بدون موجِ تو دريا نمي‌شود
دنيا بدون رنگ تو زيبا نمي‌شود

جز با عبور نازک انگشت‌‌هاي تو
از بغض کوچه‌ها گره‌اي وا نمي‌شود

آنقدر روشني که در اين شهر تيره هم
خورشيد خنده‌هاي تو حاشا نمي‌شود

در طرح سبز و ساده‌ي تو، جستجوي عشق
ديگر شبيه حل معما نمي‌شود

يک نقطه در زبان تو پايان جمله نيست
جمع تن از نگاه تو تنها نمي‌شود

فرياد مي‌زنم که: غزل غصه‌هاي من
الهام مي‌شود به دلت يا نمي‌شود؟

لبخند مي‌زني که : دل هيچ عاشقي
مجنون‌تر از دل خودِ ليلا نمي‌شود

نه ... ، بي هواي تازه‌ي در برگ جاريت
اين کهنه زخم ريشه مداوا نمي‌شود 

بيهوده دور عقربه را پلک مي‌زنيم
امشب بدون صبح تو فردا نمي‌شود

 فرات
از هر چه رود فراتر
زين پس به دريا نه
به درگاه تو مي‌ريزد

ــــــــــــــــــــــــــــ زیارت ـــــــــــــــــــــــــــــــ

(اتوبوس‌ واي‌ميسه  اطراف خیابون حرم
همه خاطره‌ها پر مي‌زنن دور سرم )

یه نفر می‌پّره از خواب، پا می‌شه: اینجا کجاس؟
چه تبی داره زمین! راز عجیبی تو هواس!

(آدما یکّی یِکی روی زمین پا می‌ذارن
بغچه و ساکشونو اینجا و اونجا می‌ذارن)

یه زن سیّده با قد بلندش، مي‌رسه
يه خانوم با کوچولوی مثِ قندش، مي‌رسه

یه عَلم دست یه مَرده که تو چشماش عسله
ابرواش غرق حماسه،  زیر لبهاش غزله

(نوحه خون دم می‌گیره، آسمونو غم می‌گیره
توی این صحرا عجب بارونی نم نم می‌گیره

پا می‌شن سینه‌ زنا، سنگین و آروم می‌زنن)
دخترا حلقه زیر خیمه‌ي خانوم می‌زنن

چرا امشب آسمون مشکی‌تره؟ عمه خانوم!
روی شنها عمو خوابش نبره، عمه خانوم!

پدر امشب چرا خار از تو زمین در میاره؟
چرا قنداقه‌ي نو پهلوی مادر می‌ذاره؟

مردا با زمزمه‌ها‌شون شبو روشن مي‌کنن
با گل خنده‌هاشون‌ خيمه رو گلشن می‌کنن

(دمه صبحه، همه‌ي سینه زنا شور می‌گیرن
همشون لرزِ جنون و تبِ انگور می‌گیرن)

نمِ اشکای یه خواهر زمینو آب‌ پاشی کرد
یه برادر با دو دستش تو افق نقاشی کرد

پسر آینه‌ای خم شد و افتاد روی خاک
شد هزار آیینه‌ي کوچیک و جون داد روی خاک

گُلاي لاله، بیابونو قشنگش می‌کنن
(دسته‌ي سینه‌زنا حلقه رو تنگش می‌کنن)

حالا تنها يه نفر مونده تو اون عصر کبود
يه مسافر، يه سفر مونده تو اون عصر کبود

مي‌ره با اسب سفيدش يه سواري که نگو
با لب تشنه و چشماي خماري که نگو

تا که لب وا مي کنه، هلهله بر پا مي‌کنن
خفاشا جمع مي‌شن و خورشيدو حاشا مي‌کنن

آسمون ابريه اما ديگه بارون نمي‌ياد
صداي اسب و سوار از توي ميدون نمي‌ياد

(يه نفر جار مي زنه: يالا سوار شين که بريم
بار و بنديلو بريزين توي ماشين، که بريم)

اون زن بالا بلندي که اومد، خم شد و رفت
دختر خنده به لب، سايه ماتم شد و رفت

نوحه خون، سينه زنا وقت غروب رفته بودن
مونده‌ها وارث صد قصه‌ي ناگفته بودن

بايد تمامِ قبيله، مجنونِ دست تو باشد
وقتي که يک خيمه ليلا مديون دست تو باشد

سررشته‌هاي دلت را دادي به دستان خورشيد
تا رشته‌هاي دل ما اينگونه دست تو باشد

از مشک شيداييت آب، بايد بريزد که سيراب
دلهاي باغ شقايق از خون دست تو باشد

بر نهرها قصه‌ات را آنگونه روشن نوشتي
تا فصل پاياني عشق، قانون دست تو باشد

از سوزِ آه تو ساقي! ميخانه آتش بگيرد
وقتي که يک جام خالي وارونه دست تو باشد

حالا که گويي قرار است در زير مهتابِ رويت
پايان افسانه‌ي شب، افسون دست تو باشد -

پس بال عشقي بياور، اي آسمان در نگاهت!
تا دسته دسته کبوتر ممنون دست تو باشد

«ربنا آتنا» نگاهش را، که هوايم دوباره باراني است
«السلام عليکْ يا» دريا(1) که دلم بي قرار و توفاني است

«اِنّ في خلق» تو خدا هم مست، روحْ حيران، فرشته‌ها هم مست
«اِنّ في خلق» تو زمين مبهوت، زير يک آسمان پريشاني است

«لا اله»َم ! کجاي «الا» يي؟ روح دريا ! کجاي دريايي؟
مثل آبي به چشم ماهي‌ها، اي «هوالظاهر»ي که پيدا نيست!

«يا سريع الرضا»ي لبخندت، عاشقان را کشيده در بندت
«يا وليَّ الذينَ» يک دنيا که در اسم تو غرق حيراني است

«و اذا الشّمسْ» پيش تو تاريک، «واذا البحرْ» از تو در جوشش
واذا القلبِ من که مي‌پرسند: به کدامين گناه قرباني است؟

از ميِ «اِنّما ولي» مستم، در هواي «هوالعلي...» مستم
از «شراباً طَهورِ» چشمانت، شب ميخانه‌ام چراغاني است

«اشهد انَّ» هر چه دارم تو، «وقِنا من عذابِ نار»َم تو
آه، «يا ايها العزيز»َم(2) آه، توشه‌ام باز شرم کنعاني است

«ليْتَ شِعري»(3) که شعر من آيا مي رسد تا به ساحلت؟ دريا !
- ناله‌هاي کبوتري زخمي که در اين بند تيره زنداني است-

-------------------------------------------------------
1- تضميني از يک شعر سرکار خانم زينب چوقادي
2- خطاب برادران يوسف به يوسف (ع)
3- کاش مي‌دانستم (از دعاي ندبه)

  RSS